Argentynę terroryzowały kiedyś ogromne, mięsożerne ptaki

Szczątki gigantycznych ptaków mięsożernych znaleziono w czterech różnych miejscach w środkowej części Argentyny. Teratornithid, bo tak nazywamy te wielkie ptaszyska, były częścią rodziny Teratornithidae, która żyła od 25 milionów do 12 000 lat temu.

Teratorny, które są spokrewnione z dzisiejszymi bocianami i sępami amerykańskimi (sępy indycze i kondory), były jednymi z największych ptaków, jakie kiedykolwiek zamieszkiwały naszą planetę, o ogromnej rozpiętości skrzydeł wynoszącej 7 metrów i ważyły ​​aż 70 kilogramów. Miały wąskie haczykowate dzioby i szczęki, które pozwoliłyby im ucztować na małych zwierzętach, takich jak myszy, młode ptaki, żaby, jaszczurki i ryby (prawdopodobnie połykały w całości). Uważa się, że wyginęły, gdy ich źródła pożywienia dramatycznie się skurczyły.

Ich skamieniałości znaleziono tylko w Ameryce Północnej i Południowej, a pierwsze kości znaleziono w kalifornijskim La Brea Tar Pits w 1909 roku. „Uważa się, że teratorny pochodzą z Ameryki Południowej, ponieważ ich najstarsze szczątki znaleziono w Brazylii i Argentynie” – wyjaśnił dr Marcos Cenizo, który jest paleontologiem w Centro de Ciencias Naturales, Ambientales y Antropológicas w Fundación de Historia Natural Félix de Azara – Universidad Maimónides.

Następnie powiedział: „Po tym okresie teratorny zniknęły z południowoamerykańskich zapisów kopalnych, ale stały się niezwykle liczne i różnorodne w Ameryce Północnej, aż do ich wyginięcia pod koniec okresu plejstocenu, około 12 000 lat temu”.

Naukowcy byli w stanie to ustalić, analizując cztery szczątki teratorna pochodzące z okresu między późnym a wczesnym plejstocenem. Chociaż cztery okazy były podobne pod względem morfologii i wielkości do gatunku Teratornis merriami, miały również kilka różnic, które sugerują, że należały do ​​zupełnie nowego gatunku.

Wcześniej uważano, że teratorny są jak sępy, ale nowe badania zakwestionowały tę hipotezę. Jak napisali autorzy badania: „Wczesne założenie, że teratorny były ptakami podobnymi do sępów o ścisłym zachowaniu padlinożernym lub drapieżnym, opierało się na obecności ostro haczykowatym dziobie, ich porównywalna wielkość ciała i powierzchowne podobieństwo do kondorów w proporcjach kończyn i morfologii. Jednak stosunkowo słabe nogi i pazury obserwowane u teratorów nie są zgodne z cechami podobnymi do ptaków drapieżnych, a charakterystyczna morfologia obręczy piersiowej i miednicy, czaszki i szczęk wydaje się być niezgodna z ekologią podobną do sępów”.

Źródło: tandfonline.com

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *