Nie jestem fanem ciasnych przestrzeni. Nie jest to może klaustrofobiczny lęk, lecz czuję pewien dyskomfort w miejscach, w których nie można swobodnie się ruszać we wszystkie strony. Jednym z takich miejsc dla mnie są jaskinie. Są to wrogie człowiekowi, na ogół ciemne i przez to niebezpieczne rejony. W dodatku nie wiadomo co w nich się kryje. Dokładnie chodzi tu o różne organizmy, które nie wzbudzają pozytywnych odczuć.
I nie jestem najwidoczniej odosobniony w tych odczuciach. Twórcy filmowi bowiem również widzą w jaskiniach potencjał i co jakiś czas wykorzystują je jako lokacje dla swoich dzieł. Są to przede wszystkim różnej maści horrory. Podziemia zdają się idealnie nadawać do tego celu. Nie kojarzę żadnej komedii romantycznej, której akcja osadzona jest w jaskini, natomiast filmów grozy parę by się znalazło. Jeden z nich nosi nazwę Tajemnice jaskiń Phantoma.
Akcja filmu rozgrywa się w Ameryce Środkowej. Wojsko USA przeprowadza tam właśnie testy specjalnego rodzaju sprzętu. Konkretnie chodzi o nadajnik radiowy, który ma być używany do komunikacji z łodziami podwodnymi. Testy te odbywają się w głębokich okolicznych jaskiniach. Pewnego razu sygnał z jednego z nadajników nagle zanika.
Żeby sprawdzić, co się stało w głąb jaskini wysłany zostaje specjalny team, złożony z grupy wojskowych oraz speleologów na czele z Rupertem 'Wolfem’ Wolfsen (Robert Powell). Podczas gdy zespół zapuszcza się coraz głębiej w czeluście, jego członkowie zaczynają podejrzewać, że nie są w nich sami. Jak się okazuje, podziemia zamieszkuje plemię istot, które żyły tam w izolacji od tysięcy lat.
Zobacz cały film poniżej:
Były trzy legendarne zaginione kontynenty. Atlantyda, Mu i Lemuria. Wspominam o tym, ponieważ występujące w filmie podziemne plemię zwane jest Lemurianami. Mają to być rzekomo potomkowie rasy zamieszkującej niegdyś ów kontynent, zanim został zatopiony. Zmuszeni przez okoliczności do przeniesienia się pod ziemię, przez tysiące lat żyli w odosobnieniu od gatunku ludzkiego, ewoluując w odmienny sposób. Ich skóra jest całkiem biała oraz zyskali specjalne przystosowania do życia w ciemnościach, jakim jest umiejętność widzenia w podczerwieni.
To właśnie te humanoidy są chyba jedną z większych atrakcji produkcji. Stali się najbardziej rozpoznawalnym elementem dzieła. Nawet po wpisaniu jego tytułu w wyszukiwarce, pojawiają się obrazy ukazujące przedstawicieli tego zapomnianego przez czas szczepu. Co ciekawe ich wygląd oraz fakt, iż żyją w głęboko pod powierzchnią budzi od razu skojarzenia z innymi jaskiniowymi stworami, a mianowicie Morlokami z Wehikułu czasu Herberta George’a Wellsa.
Zresztą kinowa adaptacja tego dzieła z 1960 posiada podobny nastrój co pochodzące z 1984 roku Tajemnice jaskiń Phantoma. Obraz w reżyserii Dona Sharpa, znany także pod nazwą What Waits Below, nie jest może wybitnym osiągnięciem. Nie można mu jednak odmówić specyficznej atmosfery, towarzyszącej bohaterom podczas większej części trwania fabuły. Jest to jakaś trudna do nazwania mieszanka niepokoju, dziwności i ekscytacji. Podróże w głąb Ziemi zawsze były wdzięcznym tematem wszelkiego rodzaju kina przygodowego. Nie inaczej jest tutaj. Dzięki temu można przymknąć oko na pewne niedociągnięcia jak niezbyt dopracowane efekty specjalne, czy momentami nieporadne aktorstwo. Trzeba tu uczciwie przyznać, że grający główną rolę Robert Powell nie wypada zbyt przekonująco jako doświadczony i twardy amant, któremu nic nie jest straszne.
Mimo to można polecić produkcję, jako formę lekkiego seansu zwłaszcza dla ludzi zainteresowanych eksplorowaniemniedostępnych rejonów naszej planety, tym bardziej że dzięki sprytnemu zabiegowi narracyjnemu w jaskiniach jest całkiem jasno, dzięki czemu nie ma problemu ze śledzeniem akcji. Film można także posądzić o posiadanie ekologicznego przesłania, jakim jest postawa braku ingerencji w środowisko i pozostawienie go samemu sobie.
Oryginalny tytuł: What Waits Below
Produkcja: Wielka Brytania, 1985
Dystrybucja w Polsce: BRAK
