Mówi się, że nasz dom to nasza twierdza. Bezpieczna przystań, do której zawsze możemy zacumować, ogrzać się ciepłą kołderką i przeczekać to, co dzieje się na zewnątrz. No chyba, że jesteśmy osobą w kryzysie bezdomności, wtedy własny kąt nie jest tylko elementarną częścią życia, ale często nieosiągalnym, ulotnym luksusem. Wróćmy jednak do pierwszego zdania. Mimo że staram się być osobą aktywną, z różnych względów spędzam wiele czasu w domu, więc też kino grozy,…
Równą dekadę przyszło czekać na kontynuację genialnej, przełomowej i kanonicznej już Nocy żywych trupów (1968) George’a A. Romero. Była noc, więc naturalnym cyklem jest nastanie świtu. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że to właśnie ten drugi film ugruntował kino grozy z zombie w roli głównej, jakie znamy po dziś. Tak, jak pierwszy film niezależnego filmowca z Pittsburgha czerpał jeszcze mocno z estetyki i tropów klasycznego horroru,…
Od małego miałem fazę, wręcz obsesję na punkcie dinozaurów. Filmowy Park Jurajski (1993) miał na to ogromny wpływ, jak myślę, na większość dzieciaków tamtego okresu. O tym, że filmowe arcydzieło było oparte o papierową książkę, dowiedziałem się już na wczesnym etapie życia, ale kiedy w księgarni poprosiłem mamę, by mi ją kupiła, obsługującą sklep pani stanowczo mi tego odradziła. Dopiero jako dorosły facet znalazłem w sobie chęci, by po nią w końcu sięgnąć, świeżo…
Sens filmu wyreżyserowanego przez duet Matta Bettinelli-Olpina i Tylera Gilletta pt. Zabawa w pochowanego można podsumować wyrwaną z niego sentencją: „Pieprzyć bogatych ludzi!”. By słowa te jednak odpowiednio wybrzmiały, wypowiedziane powinny zostać przez zakrwawione zęby wschodzącej królowej krzyku, Samary Weaving. Grace (Samara Weaving) to wychowanka domów dziecka i rodzin zastępczych, którą życie łączy z Alexem (Mark O’Brien), chłopakiem pochodzącym z zamożnego rodu Le Domas. Ceremonia ślubna odbywa…