Nigdy nie byłem oficjalnym fanem górskich wędrówek. Być może dlatego, że blisko mnie nie było żadnych gór, a może z innych powodów, ale nigdy jakoś mnie tam nie ciągnęło. Są jednak ludzie, którzy są poniekąd skazani na kontakt z nimi. A to z uwagi na to, że się w nich urodzili i muszą tam jakoś egzystować. Zaliczają się do nich, chociażby tak zwani górale.
Termin ten brzmi bardzo swojsko, nie należy jednak zapominać o tym, że górale występują także w innych regionach świata. Na przykład w Alpach. Kraina ta ma wręcz mityczny status i obfituje w różnej maści legendy. Jedną z nich jest ta o wielce rubasznym tytule Alpejska klątwa (2010). Jest ona na tyle popularna, że doczekała się paru ekranizacji. Jedną z nich jest pochodzący z 1989 film w reżyserii Austriaka Georga Tresslera Sukkubus – den Teufel im Leib.
Trzech pasterzy przebywa właśnie ze stadem krów w wysokich rejonach Alp. Dwóch z nich jest starszych i bardziej doświadczonych. Ten trzeci to jeszcze dzieciak, który dopiero się uczy. Czas mija mężczyznom na pracy. Wypasają krowy, doją je i produkują ser, który potem jedzą. W wolnych chwilach się frustrują. Po jakimś czasie frustracja ta nabiera konkretnych kształtów. Podczas jednej z libacji tworzą ze znalezionego konaru drzewa, słomy oraz kilku szmat coś na kształt lalki. Następnie odprawiają rytuał, aby ją ożywić. Ku ich zaskoczeniu kukła ożywa. Od tej pory zaczyna prześladować mężczyzn, szczując ich nagimi piersiami.
Film ma bardzo naturalistyczny charakter. Można powiedzieć, że wiernie oddaje realia życia pasterskiego. Ser, który produkują górale, powstaje bez zachowania jakichkolwiek norm higienicznych. Nie myją oni rąk po sikaniu. Są brudni, chociaż czasami dokonują ablucji w strumieniach, a krowy też, jak na Alpy przystało, są czyste.
Pastuchowie są, jednak ogólnie mówiąc, nieokrzesani, mówią trudną do zrozumienia gwarą, przypominającą bardziej niż język jakieś dźwięki. Prawdziwie niekomfortowo robi się jednak gdy sperma zaczyna im cisnąć na mózgi.
Wtedy imają się różnych sposobów w poszukiwaniu zaspokojenia. Jeden ze starszych zabiera dobierać się do młodego chłopaka, a ten znowuż za obiekt westchnień obiera sobie jedną z krów. Nic dziwnego zatem, że gdy widzą namacalną kobietę, to tracą kompletnie rozum. Film ukazuje, jak wielką trucizną może być dla wyposzczonego mężczyzny płeć przeciwna, wzbudzając prawdziwy strach.
Na osobną uwagę w dziele zasługuje na pewno postać samego tytułowego Sukkuba. W rolę tę wciela się niejaka Pamela Prati. Jest to włoska osobowość telewizyjna i modelka, która swego czasu grała również w filmach. Na ogół były to lekkie komedie o zabarwieniu erotycznym. Zdarzył jej się także występ w „Ironmasterze” Umberto Lenzi’ego. Na ogół jej występy na ekranie miały za zadanie ukazaniu nieco kobiecego ciała. I nie inaczej jest w Sukkubie. Tutaj jednak jest to w pełni uzasadnione. Sukkub ma przecież za zadanie kusić mężczyzn i sprowadzać ich na manowce.
A jak inaczej tego nie robić niż pokazując to i owo. Trzeba przyznać, że jej figura ciekawie komponuje się z górskimi krajobrazami. Zobaczenie jej nagiej na zboczu albo jakimś klifie mogło rzeczywiście wywołać efekt szoku. Najbardziej jednak wyraziste i można rzec przerażające, są tutaj oczy, którym nadano bardzo jasną barwę. W połączeniu ze zmierzwioną czupryną nadają one aktorce naprawdę dziki i nieokiełznany wygląd. Jest w niej coś pierwotnie niebezpiecznego i jednocześnie fascynującego. Tym samym jest ona jednym z lepszych, jeśli nie najlepszym, filmowym wcieleniem sukkuba, jakie kojarzę.
Oryginalny tytuł: Sukkubus – den Teufel im Leib
Produkcja: RFN, 1989
Dystrybucja w Polsce: BRAK
