Rodzice na ogół kochają swoje dzieci i o nie dbają. Nie jest to oczywiście regułą, ale przeważnie zrobią dla nich wszystko. Nawet jeśli miałoby to oznaczać przekroczenie pewnych barier. Czasami są oni w stanie złamać ustalone zasady, czy nawet prawo, tylko po to, by ich dzieciom się wiodło i były szczęśliwe. Takie też historie uwielbia kino i to niezależnie od szerokości geograficznej. Francja nie jest tu wyjątkiem. Tam też żyją rodzice. Jednym z tego przykładów jest…
Love hurts. Ale life też hurts. Ogólnie życie boli. Wszystko boli. Nie tylko fizycznie, ale też psychicznie. Jest to tak zwany ból istnienia. Występuje on, gdy przechodzimy jakiś kryzys egzystencjalny, jakąś formę depresji albo gdy mamy złamane serce. Powody mogą być różne. Przybiera on różne formy, nie jest widoczny gołym okiem, ale może mieć swoje odbicie też w zdrowiu fizycznym. Jeśli chodzi o film, to idealnym środkiem ukazania bólu istnienia…
Większość dzieciństwa spędziłem, oglądając bajki w tv. Jedną z nich był He-Man i Władcy Wszechświata (1983-84), który leciał bodajże popołudniami na drugim kanale telewizji publicznej. Pamiętam, że moja mama zwykła określać bohatera człowiekiem-szafą, ponieważ był bardzo szeroki i sztywny w ruchach, zwłaszcza gdy biegł. He-Man nie zaliczał się nigdy specjalnie do moich ulubieńców. Ot, po prostu kolejna bajka. Świat, w jakim żył wydawał się ubogi. Miał jednak grupę wiernych…
Z reguły nie chodzę na festiwale. Jest tam zbyt dużo ludzi, a do tego na ogół nie orientuję się w tych nowoczesnych zespołach. Wolę kameralne występy ze sprawdzonymi wykonawcami. Dlatego też nigdy nie byłem na OFF Festival, mimo tego, że odbywa się on blisko mojego miejsca zamieszkania. W tym roku jednak poniekąd przypadkiem dowiedziałem się, że ma na nim wystąpić jeden z nielicznych współczesnych zespołów, jakie kojarzę i – co więcej – lubię, a mianowicie australijski Amyl…
Obraz Coś (1982) Johna Carpentera uchodzi już dzisiaj za prawdziwą klasykę gatunku horroru. Z tego, co nam wiadomo, w momencie premiery produkcja nie została należycie doceniona, lecz wraz z biegiem lat film zyskał sobie status dzieła kultowego. Stało się tak między innymi dzięki klaustrofobicznej atmosferze zaszczucia. Ważną rolę w tym procesie miała lokacja, a mianowicie antarktyczne pustkowia. Mała grupa ludzi odcięta od świata to idealny punkt wyjściowy…
Po co nam kino kontemplacyjne? Mam na myśli takie, które wprowadza nas w pewien specyficzny, określony stan zadumy. Takie, dzięki któremu można się wyciszyć i wsłuchać w otoczenie i siebie. Jest taka grupa produkcji, które idealnie nadają się do celu, jakim jest oddanie się refleksji. Może ona być głęboka lub nie, ale zawsze wprawia widza w odpowiedni nastrój, podkreślając wagę pojedynczych chwil. Takim właśnie obrazem jest…
Nie oszukujemy się, najsłynniejsze kryptydy pochodzą z USA, a przynajmniej, jak się wydaje, jest ich tam najwięcej. Mają tam prawdziwy status gwiazd z Wielką Stopą na czele. Reszta świata jednak stara się przeciwstawić się temu swoistemu imperializmowi. Wystarczy tu wspomnieć szkockiego potwora z Loch Ness, lub himalajskiego Yeti. Nie o nich jednak chciałem wspomnieć, bowiem jeden i tak pochodzi z anglosaskiego kręgu kulturowego, a drugi to taka Wielka Stopa…
Istnieje szereg rzekomych dowodów na istnienie Wielkiej stopy. Przede wszystkim mamy film Pattersona-Gimlina, który jest punktem wyjściowym dla wszelkich rozważań na temat istnienia Bigfoota. Potem są odciski stóp, które są niemniej ważne. To od nich tajemnicze stworzenie wzięło przecież swoją nazwę. Następnie są relacje świadków. Tysiące ludzi twierdzi, iż widziało stwora na własne oczy. Trudno oczekiwać, że wszyscy oni się mylą, że wszyscy źle zidentyfikowali znane nauce…
Jeśli idzie o kryptydy, to zwolennicy ich istnienia często podkreślają, że występują one także w podaniach rdzennych mieszkańców na różnych kontynentach. Fakt ten ma być dowodem i potwierdzeniem istnienia nieznanych zwierząt. W końcu kto ma znać lepiej faunę i florę danego regionu lepiej niż ludzie, którzy żyją tam od tysięcy lat, a ich wiedza jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Jedną z takich legend jest ta, o stworzeniu zwanym Kushtaka bądź Kóoshdaa…
Mimo licznych uprzedzeń jestem fanem polskiego kina w tym sensie, że dobrze mu życzę. I cieszy mnie, gdy na horyzoncie pojawi się jakiś nowy twórca albo nowy pomysł. Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej w reżyserii Emi Buchwald zdaje się właśnie taką pozycją. Nie jest to może jakieś odkrywcze kino, które nadaje nurt ogólnemu kierunkowi, ale ma coś w sobie, co sprawia, że warto dać mu szansę. Ogólne założenie jest słuszne, a poruszane motywy takie…