Obraz Coś (1982) Johna Carpentera uchodzi już dzisiaj za prawdziwą klasykę gatunku horroru. Z tego, co nam wiadomo, w momencie premiery produkcja nie została należycie doceniona, lecz wraz z biegiem lat film zyskał sobie status dzieła kultowego. Stało się tak między innymi dzięki klaustrofobicznej atmosferze zaszczucia. Ważną rolę w tym procesie miała lokacja, a mianowicie antarktyczne pustkowia. Mała grupa ludzi odcięta od świata to idealny punkt wyjściowy…
Po co nam kino kontemplacyjne? Mam na myśli takie, które wprowadza nas w pewien specyficzny, określony stan zadumy. Takie, dzięki któremu można się wyciszyć i wsłuchać w otoczenie i siebie. Jest taka grupa produkcji, które idealnie nadają się do celu, jakim jest oddanie się refleksji. Może ona być głęboka lub nie, ale zawsze wprawia widza w odpowiedni nastrój, podkreślając wagę pojedynczych chwil. Takim właśnie obrazem jest…
Nie oszukujemy się, najsłynniejsze kryptydy pochodzą z USA, a przynajmniej, jak się wydaje, jest ich tam najwięcej. Mają tam prawdziwy status gwiazd z Wielką Stopą na czele. Reszta świata jednak stara się przeciwstawić się temu swoistemu imperializmowi. Wystarczy tu wspomnieć szkockiego potwora z Loch Ness, lub himalajskiego Yeti. Nie o nich jednak chciałem wspomnieć, bowiem jeden i tak pochodzi z anglosaskiego kręgu kulturowego, a drugi to taka Wielka Stopa…
Istnieje szereg rzekomych dowodów na istnienie Wielkiej stopy. Przede wszystkim mamy film Pattersona-Gimlina, który jest punktem wyjściowym dla wszelkich rozważań na temat istnienia Bigfoota. Potem są odciski stóp, które są niemniej ważne. To od nich tajemnicze stworzenie wzięło przecież swoją nazwę. Następnie są relacje świadków. Tysiące ludzi twierdzi, iż widziało stwora na własne oczy. Trudno oczekiwać, że wszyscy oni się mylą, że wszyscy źle zidentyfikowali znane nauce…
Jeśli idzie o kryptydy, to zwolennicy ich istnienia często podkreślają, że występują one także w podaniach rdzennych mieszkańców na różnych kontynentach. Fakt ten ma być dowodem i potwierdzeniem istnienia nieznanych zwierząt. W końcu kto ma znać lepiej faunę i florę danego regionu lepiej niż ludzie, którzy żyją tam od tysięcy lat, a ich wiedza jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Jedną z takich legend jest ta, o stworzeniu zwanym Kushtaka bądź Kóoshdaa…
Mimo licznych uprzedzeń jestem fanem polskiego kina w tym sensie, że dobrze mu życzę. I cieszy mnie, gdy na horyzoncie pojawi się jakiś nowy twórca albo nowy pomysł. Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej w reżyserii Emi Buchwald zdaje się właśnie taką pozycją. Nie jest to może jakieś odkrywcze kino, które nadaje nurt ogólnemu kierunkowi, ale ma coś w sobie, co sprawia, że warto dać mu szansę. Ogólne założenie jest słuszne, a poruszane motywy takie…