Skip to content
Wildweekly.pl
Menu
  • Blog
  • Film
  • Serial
  • Zjawiska paranormalne
  • Książka
  • Muzyka
  • Psychodeliki
  • Kosmos
Menu

Alpha (2025)

Posted on 2026-11-16 by Oskar Dziki

O Alphie Julii Ducournau dochodziły mnie słuchy, że jest to film co najmniej nieudany. Z tego powodu seans odkładałem i odkładałem, aż w końcu nadszedł dzień, w którym przyszło mi stanąć z tym tytułem oko w oko. I albo coś jest ze mną mocno nie tak, albo z większością widowni, bo film naprawdę przypadł mi do gustu! Co więcej, dostrzegam w nim znacznie więcej, niż sugerowałyby niezbyt przychylne opinie.

Alpha nie jest tak agresywna jak Mięso (2016) ani nie odpycha groteską w takim stopniu jak Titane (2021). Jeśli jednak mielibyśmy dopisać ją do nieformalnej trylogii cielesnej Ducournau, bez wątpienia należałoby uznać ją za najdojrzalsze dzieło reżyserki. To opowieść o młodej dziewczynie dorastającej w cieniu tajemniczej, przerażającej choroby, która stopniowo zmienia ludzkie ciała w kamień. W centrum historii znajduje się również jej matka, próbująca odnaleźć się w świecie naznaczonym strachem, stygmatyzacją i nieustannym oczekiwaniem na najgorsze, a także wujek dziewczynki, którego uzależnienie staje się źródłem rodzinnego dramatu. Losy bohaterów splatają się w opowieść o chorobie, przemijaniu, bezradności i trudnej miłości do osób, których nie zawsze potrafimy ocalić.

Rozumiem, że wielu widzów może się od tego filmu zwyczajnie odbić. Fragmentaryczna, często niejasna narracja potrafi zdezorientować, a niektóre wydarzenia wymagają od odbiorcy cierpliwości i samodzielnego poszukiwania znaczeń. Ja dostrzegam jednak w tej konstrukcji spójność z tematyką podejmowaną przez Ducournau. W końcu Alphajest opowieścią o chaosie i tragedii uzależnienia, ale również o ciężarze, jaki kryzys jednej osoby przenosi na jej najbliższych. To kino, które nie zawsze podaje emocje na tacy, za to pozostawia sporo przestrzeni na własne interpretacje.

No i to tempo! Nie przepadam za określeniem „powolne spalanie”, ale w przypadku Alphy pasuje ono wyjątkowo dobrze. Niemal wszystko skupione jest tutaj na oczekiwaniu: na śmiertelną diagnozę, nieuchronny koniec albo kolejny cios, który może zachwiać i tak kruchą równowagą bohaterów. Napięcie nie wynika z gwałtownych zwrotów akcji, lecz z poczucia nieuchronności tragedii. Już w pierwszej godzinie staje się jasne, że przerażająca w skutkach infekcja stanowi alegorię epidemii AIDS. Oczywiście pobrzmiewają tu również echa ostatniej pandemii, jednak niewiele kryzysów zdrowotnych wiąże się z równie silnym społecznym piętnem, które tak mocno przenika świat przedstawiony.

Początkowo miałem zresztą mieszane odczucia. Jaki jest sens tworzenia fikcyjnej choroby tak wyraźnie przypominającej HIV, skoro sam wirus pozostaje jak najbardziej realnym problemem? Z czasem ten zabieg wydał mi się jednak jednym z elementów wyróżniających Ducournau na tle innych twórców podejmujących temat budzących grozę schorzeń. Reżyserka nie próbuje bowiem rekonstruować rzeczywistości w sposób dosłowny, lecz szuka języka, który pozwoli opowiedzieć o niej za pomocą kina. Nawet najszlachetniejsze intencje mogą przecież zostać przyćmione przez nadmierny realizm lub zbyt efektowną formę przekazu.

Zamiast realistycznie odtwarzać objawy choroby, takie jak mięsak Kaposiego, Ducournau przedstawia jej ofiary jako osoby, których skóra stopniowo pokrywa się kamiennymi zmianami. W końcowym stadium chorzy zaczynają dosłownie rozsypywać się w pył. Oczywiście nie jest to objaw znany medycynie ani opisany w podręcznikach, ale jako metafora działa z niezwykłą siłą. Kamienienie ludzkiego ciała staje się obrazem powolnego odczłowieczania, społecznego wykluczenia i utraty wszystkiego, co czyni nas ludźmi. To jeden z najbardziej przygnębiających, a zarazem poruszających pomysłów filmu.

Metafor jest tutaj zresztą znacznie więcej. Alpha wymaga od widza kopania głębiej i poszukiwania emocji w świetnie napisanych dialogach, rewelacyjnie oddanych spojrzeniach czy perfekcyjnie przemyślanych kadrach. Nie ma w sobie takiej formalnej odwagi ani tak satysfakcjonującej konstrukcji jak wcześniejsze dzieła reżyserki, co może pozostawiać pewien niedosyt. Trudno jednak uznać ją za słabszą wyłącznie z tego powodu. Ducournau świadomie rezygnuje z rozwiązań, które mogłyby dostarczyć widzowi łatwej rozrywki płynącej z typowej dla kina grozy brutalności. Tym razem znacznie ważniejsze od szoku okazują się cisza, niepewność i emocjonalny ciężar kolejnych scen.

Największą siłą Alphy jest bowiem wrażliwość i czułość jej twórczyni. To właśnie te elementy wybrzmiewają mocniej i bardziej przekonująco niż najbardziej krwawe czy szokujące obrazy, z których Ducournau znana jest w powszechnej opinii. Nie oznacza to, że film jest pozbawiony wad, ani że jego niejednoznaczność zawsze działa na korzyść opowiadanej historii. Mimo to trudno mi odmówić mu emocjonalnej siły i dojrzałości. Zamiast kolejnego festiwalu cielesnych deformacji otrzymujemy przejmującą opowieść o chorobie, stracie, uzależnieniu i miłości wystawionej na najcięższą próbę. A może po prostu się nie znam.

Oryginalny tytuł: Alpha

Produkcja: Belgia/Francja, 2025

Dystrybucja w Polsce: cinobo.com

Oskar Dziki
Oskar Dziki

Nie znam się na niczym, ale chętnie dorzucę swoje trzy grosze!

Views: 39
Kategoria: Film

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Popularne posty

  1. Jason Voorhees powraca na wielki ekran! Powstanie 13. film z serii „Piątek trzynastego”! – Wildweekly.pl - Piątek trzynastego (1980)2026-11-15

    […] zabójca z Crystal Lake wraca na kinowe ekrany w trzynastym pełnometrażowym filmie z serii Piątek trzynastego. Za kamerą stanie Steve Miner, reżyser dwóch klasycznych…

  2. Piątek trzynastego II (1981) – Wildweekly.pl - Piątek trzynastego (1980)2026-11-15

    […] część filmu Piątek trzynastego (1980) to kontynuacja kultowego slashera, która mimo upływu lat wciąż potrafi dostarczyć […]

  3. „They Follow” będzie jeszcze większe. Maika Monroe zdradza nowe szczegóły! – Wildweekly.pl - Coś za mną chodzi (2014)2026-11-11

    […] horroru Coś za mną chodzi (2014) mogą szykować się na powrót jednego z najbardziej niepokojących filmowych […]

  4. Primetime (2026) – Wildweekly.pl - Backrooms (2026)2026-11-08

    […] mi na myśl Primetime, najczęściej wracałem myślami do… tegorocznego Backrooms. Nie dlatego, że tematyka obu produkcji czy podejście ich twórców […]

  5. Wildweekly.pl - Backrooms (2026)2026-10-15

    […] i przenosić ich pomysły na ekran. Sukces tegorocznych produkcji jak Iron Lung, Backrooms czy Obsesja pokazuje, że historie wywodzące się z internetu mogą przyciągać…

Kontakt

Mail: oskardziki@gmail.com

https://www.facebook.com/WildWeekly

© 2026 Wildweekly.pl | Powered by Minimalist Blog WordPress Theme