
Druga część filmu Piątek trzynastego (1980) to kontynuacja kultowego slashera, która mimo upływu lat wciąż potrafi dostarczyć widzom sporo emocji. Produkcja zachowuje charakterystyczne dla serii elementy grozy, brutalności i napięcia. Chociaż nie dorównuje pod każdym względem swojemu poprzednikowi, stanowi solidną pozycję wśród horrorów z początku lat 80. Jest to film, który szczególnie docenią miłośnicy klasycznych slasherów.
Fabuła skupia się na kolejnych wydarzeniach związanych z Crystal Lake i tajemniczym mordercą terroryzującym ludzi przebywających w okolicy. Tym razem na pierwszy plan wysuwa się Jason Voorhees, który ukrywa się w lesie i poluje na kolejne ofiary. Bohaterowie stopniowo odkrywają zagrożenie, jednak nie wszyscy zdają sobie sprawę z niebezpieczeństwa, w jakim się znajdują. Ich spokojny pobyt szybko zamienia się w walkę o przetrwanie, a losy ocalałych rozstrzygają się podczas krwawego finału.
Jednym z największych atutów filmu są liczne sceny, które na długo zapadają w pamięć. Szczególnie wyróżniają się brutalne i pomysłowe sposoby uśmiercania bohaterów, takie jak przebicie głowy chłopaka na wózku maczetą czy słynna scena zabójstwa pary za pomocą włóczni. Nie brakuje również uderzeń młotkiem i innych charakterystycznych dla gatunku momentów przemocy. Dzięki nim produkcja dostarcza fanom slasherów dokładnie tego, czego mogą oczekiwać.
Niestety, filmowi trudno przypisać szczególną oryginalność. Wiele rozwiązań fabularnych i scen wydaje się niemal bezpośrednim powtórzeniem pomysłów wykorzystanych w pierwszej części. Niektóre elementy nawiązują także do innych horrorów, między innymi do The Town That Dreaded Sundown z 1976 roku oraz Krwawego obozu Mario Bavy z 1971 roku. Twórcy nie starają się więc przesadnie eksperymentować, a zamiast tego korzystają ze sprawdzonych schematów.
Nie oznacza to jednak, że brak innowacyjności stanowi poważną wadę filmu. Slasher jako podgatunek horroru od początku opierał się na powtarzalnych motywach, charakterystycznych schematach i przewidywalnych rozwiązaniach. Najważniejsze jest odpowiednie budowanie napięcia oraz dostarczanie widzom emocjonujących scen. Pod tym względem druga część Piątku trzynastego wypada naprawdę dobrze, nawet jeśli nie osiąga monumentalnego poziomu swojego poprzednika.
Na szczególną uwagę zasługuje również sposób przedstawienia Jasona Voorheesa. Jego wczesny wizerunek, w którym przypomina zmutowanego, zaniedbanego wieśniaka z długimi włosami i workiem na głowie, jest niezwykle charakterystyczny. Interesującym pomysłem jest także jego prowizoryczne schronienie w lesie, gdzie przechowuje głowę swojej matki na niewielkim ołtarzyku. Takie przedstawienie postaci nadaje jej niepokojącego charakteru i sprawia, że Jason staje się wyjątkowo zapadającym w pamięć antagonistą.
Warto docenić także finał filmu, który stanowi jeden z jego najmocniejszych elementów. Podobnie jak w pierwszej części, istotną rolę odgrywa w nim silna kobieca bohaterka, od której odwagi i determinacji zależy przetrwanie pozostałych postaci. Szczególnie ostatnie trzydzieści minut produkcji pokazuje, jak dobrze twórcy potrafili wykorzystać potencjał klasycznego slashera. Mimo pewnej schematyczności zakończenie dostarcza odpowiedniej dawki napięcia i brutalności.
Podsumowując, druga część Piątku trzynastego to bardzo udany przedstawiciel klasycznego kina slasherowego, choć wyraźnie mniej przełomowy niż oryginał. Film nie wnosi zbyt wiele nowego do serii, ale nadrabia to klimatycznymi pomysłami na Jasona, zapadającymi w pamięć scenami zabójstw i mocnym finałem. Jest to produkcja będąca owocem szczytowego okresu popularności slasherów na początku lat 80. Mimo swoich niedoskonałości wciąż pozostaje pozycją godną uwagi i obowiązkową dla fanów gatunku.
Oryginalny tytuł: Friday the 13th: Part 2
Produkcja: USA, 1982
Dystrybucja w Polsce: skyshowtime.com
Nie znam się na niczym, ale chętnie dorzucę swoje trzy grosze!

