Hotel Inferno to włoski splatter z 2013 roku, wyprodukowany przez studio Necrostorm. Film stanowi moje pierwsze zetknięcie z twórczością tej ekipy i muszę przyznać, że początkowo podchodziłem do niego z pewną dozą sceptycyzmu. Wszystko za sprawą entuzjastycznego wpisu na jednym z filmowych fanpage’ów, który zwrócił moją uwagę na tę produkcję. Spodziewałem się raczej przeciętnego, przesadzonego widowiska próbującego szokować przede wszystkim brutalnością. Ostatecznie jednak sam dałem się wciągnąć w to szaleństwo, choć nie obyło się bez zastrzeżeń.
Fabuła zabiera widza do tytułowego Hotelu Inferno, miejsca, które szybko okazuje się przestrzenią rodem z najgorszego koszmaru. Główny bohater przemierza mroczne korytarze i kolejne pomieszczenia, stopniowo odkrywając makabryczną rzeczywistość kryjącą się za drzwiami tego przeklętego przybytku. Wraz z rozwojem wydarzeń atmosfera osaczenia ustępuje miejsca coraz bardziej dosadnym scenom przemocy, a wędrówka przez hotel zamienia się w brutalną walkę o przetrwanie. Sam budynek staje się swoistym labiryntem, w którym każdy kolejny zakręt może prowadzić do następnej makabrycznej niespodzianki.
Największą siłą Hotel Inferno okazała się dla mnie atmosfera, szczególnie w początkowych fragmentach filmu. Twórcy umiejętnie budują poczucie dezorientacji, sprawiając, że widz ma wrażenie znalezienia się w miejscu, w którym zwykłe zasady rzeczywistości przestały obowiązywać. Niepokój wynika tu nie tylko z tego, co czai się za kolejnymi drzwiami, lecz także z samego otoczenia, które wydaje się obce, nieprzyjazne i pozbawione jakiegokolwiek porządku. To właśnie ta osobliwa estetyka sennego koszmaru przykuła moją uwagę znacznie skuteczniej niż najbardziej wymyślne sceny gore.
Szczególnie dobrze wypada eksploracja hotelowych przestrzeni. Bieganie po pustych, pogrążonych w półmroku korytarzach i zagraconych pomieszczeniach przywodzi na myśl horror liminalny, w którym samo otoczenie staje się źródłem trudnego do zdefiniowania lęku. Nie potrzeba tu nieustannych wyskoków ani nachalnego podkreślania zagrożenia, ponieważ wystarczają odpowiednia scenografia, gra światła i poczucie niepokojącej pustki. Hotel sprawia wrażenie miejsca zawieszonego poza normalną rzeczywistością, a przemierzanie jego kolejnych zakamarków przypomina błądzenie po przestrzeni wyjętej z koszmaru. W tych fragmentach film potrafi naprawdę zadziałać na wyobraźnię, udowadniając, że nawet niewielkim nakładem środków można stworzyć przekonującą atmosferę grozy.
Niestety, im dalej w las, tym trudniej utrzymać początkowy zachwyt. Mniej więcej od połowy seansu produkcja zaczyna przypominać jarmark wypełniony tandetnymi atrakcjami, na którym twórcy próbują przyciągnąć uwagę widza kolejnymi porcjami makabry. Nadmiar bodźców stopniowo przytłacza początkową atmosferę, a to, co wcześniej niepokoiło, zaczyna momentami zwyczajnie bawić. Film nie potrafi zachować odpowiednich proporcji między budowaniem nastroju a epatowaniem brutalnością, przez co jego najmocniejszy atut stopniowo traci na znaczeniu. Szkoda, bo gdyby twórcy nieco bardziej zaufali własnej scenografii i pozwolili niepokojowi wybrzmieć, całość mogłaby zyskać znacznie więcej.
Nie oznacza to jednak, że warstwa gore jest całkowicie pozbawiona uroku. Hotel Inferno nie próbuje udawać subtelnego, psychologicznego horroru, lecz stawia na dosadność, przerysowanie i efekty mające przede wszystkim wywoływać silne reakcje. Gumowa, sztuczna estetyka przemocy może przypaść do gustu miłośnikom niskobudżetowego kina ekstremalnego, szczególnie tym, którzy cenią bezkompromisowość i świadome przekraczanie granic dobrego smaku. Cały ten splatterowy spektakl ma w sobie coś z groteskowego przedstawienia, w którym sztuczna krew i przesadzone okrucieństwo stają się częścią osobliwej konwencji. Mimo to sama makabra nie robi na mnie takiego wrażenia jak atmosfera towarzysząca eksploracji hotelowych wnętrz.
Ostatecznie Hotel Inferno pozostawił mnie z mieszanymi odczuciami, choć nie uważam tego seansu za stracony czas. Najbardziej zapadły mi w pamięć nie sceny rozczłonkowywania i kolejne krwawe atrakcje, lecz puste, pogrążone w półmroku korytarze oraz poczucie zagubienia w przestrzeni przypominającej senny koszmar. To właśnie w nich dostrzegam największy potencjał filmu, nieco przytłoczony przez nadmiar efekciarstwa. Bieganie po hotelowych zakamarkach ma w sobie coś z horroru liminalnego i w zasadzie to mi wystarcza. Cały ten splatterowy, gumowy pokaz krwi i okrucieństwa traktuję jedynie jako dodatek do osobliwej atmosfery, która interesuje mnie znacznie bardziej niż sama makabra. I choć Hotel Inferno nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału, potrafi zaoferować coś, co zostaje w głowie na dłużej niż niejeden krwawy spektakl.
Oryginalny tytuł: Hotel Inferno
Produkcja: Włochy, 2013
Dystrybucja w Polsce: BRAK
Nie znam się na niczym, ale chętnie dorzucę swoje trzy grosze!