Szukając czegoś nieco bardziej egzotycznego na deszczowe popołudnie, trafiłem na Hell’s Trap (oryg. Trampa Infernal), meksykański slasher, który już samym opisem obiecuje całkiem osobliwą mieszankę gatunkowych atrakcji. Mamy tu zamaskowanego szaleńca, leśne ostępy, wojskowe akcenty, śmiertelne pułapki i broń, która zdecydowanie nie powinna znaleźć się w rękach człowieka polującego na turystów. Brzmi jak przepis na krwawe kino klasy B? Jak najbardziej! Choć rzeczywistość nie zawsze dorównuje obietnicom zawartym w tym pomyśle, film ma w sobie wystarczająco dużo uroku, by zapewnić całkiem przyjemną rozrywkę. To jeden z tych tytułów, do których najlepiej podejść bez wygórowanych oczekiwań, za to z odpowiednim dystansem i sympatią do kina eksploatacji.
Fabuła skupia się na grupie młodych ludzi, którzy wybierają się w górskie, porośnięte lasami okolice, nieświadomi, że wkrótce staną się celem niebezpiecznego prześladowcy. Ich przeciwnikiem jest zdziczały weteran wojskowy, ukrywający twarz za niepokojącą maską i wykorzystujący swoje militarne doświadczenie do polowania na niczego niespodziewających się turystów. Szaleniec nie ogranicza się przy tym do jednej metody działania: dysponuje karabinem M-16, śmiercionośnymi pułapkami oraz rękawicą z ostrzami, która wyraźnie przywodzi na myśl arsenał Freddy’ego Kruegera. Początkowo niewinna zabawa, obejmująca strzelanie kulkami z farbą i przyjacielskie przepychanki, szybko ustępuje miejsca prawdziwej walce o przetrwanie. Zabawowe rekwizyty zostają zastąpione ostrą amunicją i prawdziwymi nożami, a leśna sceneria zmienia się w teren bezlitosnego polowania. Od tej chwili bohaterowie muszą wykorzystać wszystko, co mają pod ręką, aby przeżyć spotkanie z przeciwnikiem, dla którego zabijanie stało się makabrycznym sposobem na życie.
Największą zaletą Hell’s Trap jest bez wątpienia tempo. Film nie przeciąga poszczególnych scen, nie próbuje na siłę komplikować swojej historii i dość szybko przechodzi do tego, co w slasherach najważniejsze: konfrontacji między ofiarami a prześladowcą. Dzięki temu seans nie zdąży się szczególnie dłużyć, a kolejne wydarzenia skutecznie podtrzymują zainteresowanie. Nie oznacza to oczywiście, że mamy do czynienia z misternie skonstruowanym scenariuszem, w którym każdy element został starannie przemyślany. To raczej prosta opowieść, stanowiąca pretekst do kolejnych brutalnych incydentów i pościgów. Właśnie ta bezpretensjonalność działa jednak na korzyść produkcji. „Hell’s Trap” wie, czym chce być, i nie próbuje udawać ambitnego thrillera psychologicznego. Wystarczy, że dostarcza kolejnych atrakcji, a tych, mimo ograniczeń budżetowych, nie brakuje.
Na uwagę zasługuje również sama koncepcja antagonisty, który stanowi interesujące połączenie slasherowego zabójcy z bezwzględnym, zmilitaryzowanym przeciwnikiem rodem z kina akcji. Jego maska budzi niepokój, a wyposażenie sprawia, że nie mamy do czynienia z kolejnym mordercą ograniczającym się do noża kuchennego i ślepego podążania za uciekającymi bohaterami. Karabin M-16 nadaje całości bardziej militarnego charakteru, natomiast rękawica z ostrzami stanowi bezwstydne, ale całkiem zabawne mrugnięcie w stronę Koszmaru z ulicy Wiązów (1984). To zestawienie może wydawać się absurdalne, lecz właśnie w tej przesadzie tkwi część uroku filmu. Przeciwnik nie musi być szczególnie subtelny ani psychologicznie złożony. Wystarczy, że wygląda odpowiednio złowieszczo i stanowi realne zagrożenie dla grupy bohaterów, którzy z każdą kolejną minutą coraz boleśniej przekonują się, że znaleźli się w niewłaściwym miejscu i czasie.
Zobacz cały film poniżej:
Istotnym elementem filmu jest także jego sceneria. Lasy i górskie tereny stają się naturalną areną polowania, w której ucieczka nie gwarantuje bezpieczeństwa, a niepozorne zakamarki mogą kryć śmiertelne niespodzianki. Szczególnie podoba mi się jednak fakt, że akcja rozgrywa się w pełnym świetle dnia. Wiele horrorów stawia na nocne plenery, ciemne korytarze i ograniczoną widoczność, tymczasem „Hell’s Trap” wykorzystuje słoneczną aurę, tworząc ciekawy kontrast między pogodnym otoczeniem a rozgrywającą się w nim przemocą. Meksykańskie słońce bezlitośnie oświetla kolejne wydarzenia, nie pozwalając bohaterom ani widzom schować się w mroku. Dzięki temu film zyskuje nieco odmienny klimat niż typowe slashery rozgrywające się po zmroku. Natura nie stanowi tu romantycznego tła dla wakacyjnej przygody, lecz zamienia się w pułapkę, z której wydostanie się może okazać znacznie trudniejsze, niż początkowo zakładano.
Oczywiście nie sposób pominąć kwestii przemocy, która stanowi jeden z głównych powodów, dla których warto zainteresować się tym tytułem. Hell’s Trap oferuje kilka krwawych scen, choć skromny budżet wyraźnie ogranicza możliwości twórców. Efekty specjalne bywają toporne, a niektóre realizacje ran i zabójstw zdradzają swoje umowne, niskobudżetowe pochodzenie. Dobrym przykładem jest moment, w którym wspomniana rękawica zostaje wykorzystana do rozdarcia gardła jednej z bohaterek. Trudno uznać tę scenę za techniczny majstersztyk, ale ma ona w sobie dokładnie tę tandetną dosłowność, która potrafi sprawić frajdę miłośnikom kina klasy B. Zamiast perfekcyjnie dopracowanej iluzji otrzymujemy efekt, który niekiedy bardziej bawi, niż przeraża. Nie traktuję tego jednak jako poważnej wady. W przypadku takiej produkcji pewna nieporadność może wręcz stanowić dodatkową atrakcję, zwłaszcza gdy towarzyszą jej odpowiednie tempo i nieskrępowana gatunkowa przesada.
Na plus zaliczyłbym również bohaterów, którzy okazują się na tyle sympatyczni, że można zaangażować się w ich walkę o przetrwanie. Nie oznacza to, że scenariusz zapewnia im wyjątkowo rozbudowane portrety psychologiczne czy skomplikowane relacje. Ich funkcja pozostaje przede wszystkim gatunkowa: mają znaleźć się w niebezpieczeństwie, podejmować próby ucieczki i mierzyć się z kolejnymi zagrożeniami. Mimo to nie sprawiają wrażenia całkowicie obojętnych figur, których los nie ma dla widza żadnego znaczenia. W połączeniu z krótkim czasem trwania filmu i dużą liczbą wydarzeń sprawia to, że seans pozostaje przyjemnie dynamiczny. Najważniejsze jest jednak odpowiednie nastawienie. Hell’s Trap najlepiej oglądać z przymrużeniem oka, akceptując uproszczenia fabularne, nierówny poziom realizacji i efekty specjalne, które nie zawsze wytrzymują próbę czasu. Jeśli będziemy oczekiwać realistycznego thrillera o przetrwaniu, możemy się rozczarować. Jeśli natomiast szukamy krwawej, nieco absurdalnej rozrywki, film ma nam całkiem sporo do zaoferowania.
Ostatecznie Hell’s Trap okazuje się sympatycznym przedstawicielem niskobudżetowego kina grozy, który z powodzeniem łączy elementy slashera z militarystycznym kinem akcji. Najłatwiej opisać go jako spotkanie Koszmaru z ulicy Wiązów z Rambo – Pierwszą krwią (1982), zestawienie pozornie niedorzeczne, ale w praktyce zaskakująco dobrze oddające charakter tej produkcji. Nie jest to dzieło wybitne, nie zachwyca realizacyjną precyzją i raczej nie zapisze się w pamięci jako szczególnie przerażający horror. Ma jednak własny charakter, odpowiednio dużo krwawej akcji i atmosferę, która wynagradza część niedostatków technicznych. Najważniejsze zaś, że film nie trwa w nieskończoność i nie próbuje na siłę udawać czegoś, czym nie jest. To propozycja dla osób lubiących slashery, kino eksploatacji i osobliwości z dawnych półek VHS. Wystarczy wyłączyć nadmiernie krytyczne myślenie, przygotować się na trochę tandety i pozwolić, by meksykański szaleniec zrobił swoje. Jak pokazuje Hell’s Trap połączenie Freddy’ego Kruegera z Johnem Rambo jest możliwe i potrafi dostarczyć całkiem sporo frajdy.
Oryginalny tytuł: Trampa Infernal
Produkcja: Meksyk/1990
Dystrybucja w Polsce: BRAK
Nie znam się na niczym, ale chętnie dorzucę swoje trzy grosze!