
Tegoroczne Colony Yeona Sang-ho ma coś wspólnego z wybitną Shin Godzillą z 2016 roku. Oba filmy opowiadają bowiem o niezrozumiałym, nieustannie ewoluującym zagrożeniu, które niespodziewanie spada na kraj Dalekiego Wschodu, niszcząc każdy milimetr tkanki społecznej, a przy okazji wywracając do góry nogami dotychczasową dynamikę władzy. I tak, cholernie się cieszę, że w końcu udało mi się znaleźć czas na tę dwugodzinną jazdę bez trzymanki po opanowanym przez kolektywnie działający rój adaptujących się zombie centrum handlowym. Azjaci jednak potrafią w kino! Wynoszą bowiem coś tak sztampowego jak motyw żywej śmierci błąkającej się po świątyni konsumpcjonizmu (znany przecież już z pierwszych filmów George’a A. Romero) do rangi czegoś świeżego, pasjonującego i przyjemnie odrzucającego.
Colony działa bowiem nie tylko jako festiwal ekranowej nieprzyjemności. W tym całym przepięknie wykonanym ohydztwie i pompującej adrenalinę aranżacji sekwencji akcji kryje się również aktualna, uniwersalna refleksja, niezależna od szerokości geograficznej. Oto bowiem, kiedy pełniący ważne funkcje państwowe mężczyźni podejmują pochopne, z góry skazane na porażkę decyzje, prawdziwymi bohaterkami okazują się kobiety działające na tyłach. To właśnie one, kiedy zawodzą siłowe rozwiązania, wkraczają do akcji i dzięki swojej mądrości znajdują wyjście z pozornie beznadziejnej sytuacji. Twórcy robią zresztą coś jeszcze: ponownie czynią zombie, najbardziej chyba „przeruchane” ekranowe zło, czymś naprawdę strasznym!
Fabuła koncentruje się wokół biologicznego zagrożenia, które wymyka się spod kontroli i zamienia rzeczywistość w przestrzeń walki o przetrwanie. W opanowanym przez epidemię centrum handlowym grupa ocalałych próbuje znaleźć sposób na wydostanie się z pułapki, podczas gdy kolejne hordy zarażonych stają się coraz większym zagrożeniem. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy okazuje się, że za zachowaniem roju stoi ktoś, kto potrafi wykorzystać jego zbiorową inteligencję do własnych celów. W tle pojawiają się kwestie broni biologicznej, politycznych manipulacji, rządowych tajemnic i decyzji podejmowanych przede wszystkim po to, by zachować pozory kontroli. Nie jest to więc wyłącznie opowieść o epidemii, ale również historia o ludzkiej chciwości i konsekwencjach eksperymentów, nad którymi nikt nie potrafi zapanować.
To, co wyróżnia film, to przede wszystkim sposób przedstawienia zarażonych. Potrafią dostosowywać się do sytuacji w czasie rzeczywistym, biegają, komunikują się ze sobą i myślą. Już samo to sprawia, że są znacznie bardziej przerażające niż typowe zombie, które znamy z setek podobnych produkcji. Wystarczy szept jednego ocalałego, by setki zarażonych jednocześnie i bezszelestnie odwróciły głowy w kierunku wskazanym przez głównego złola. Zdolność hordy do wspólnego rozwiązywania problemów zmusza ludzkich bohaterów do nieustannego dostosowywania swoich strategii, jeśli chcą pozostać przy życiu. I to jest super, bo nadaje całości mocny posmak survivalu. Nie mamy tu do czynienia z bezmyślnym uciekaniem przed kolejnymi falami przeciwników, lecz z próbą przechytrzenia organizmu, który zdaje się wyciągać wnioski z każdego naszego ruchu.
W centrum tego krwawego oblężenia znajduje się naprawdę złowrogi antagonista, którego wyrachowane okrucieństwo wynosi film ponad poziom typowego kina survivalowego. Zamiast traktować epidemię jako tragedię, którą należy powstrzymać, ten genialny strateg wykorzystuje strukturę roju jako broń, kontrolując ruchy zarażonych niczym figury na szachownicy. Dzięki temu historia przestaje być zwykłą walką o przetrwanie, a zmienia się w pełną napięcia rozgrywkę intelektualną z przeciwnikiem, który kontroluje cały ekosystem. To właśnie ten element sprawia, że pomysł na zombie-roje ma tak duży potencjał i nie sprowadza się wyłącznie do kolejnej wariacji na temat szybkich zarażonych.
Nie wszystko jednak działa równie dobrze. Jedyne, co mi przeszkadza, to kilka głupich decyzji bohaterów, ewidentnie wrzuconych do scenariusza tylko po to, żeby podtrzymać napięcie. Rozumiem, dlaczego takie rozwiązania się pojawiają, ale jakaś część mnie wciąż marzy o filmie o zombie, w którym bohaterowie naprawdę myślą, analizują sytuację i podejmują przemyślane decyzje. Problemem jest również sama fabuła, która na dłuższych odcinkach łapie zadyszkę i nie zawsze jest prowadzona z należytą konsekwencją. Nie potrafiłem też szczególnie zaangażować się w losy bohaterów ani nawiązać z nimi emocjonalnej więzi. Z drugiej strony siadanie do tego rodzaju kina wiąże się raczej ze stymulowaniem tych połączeń w naszym mózgu, które odpowiadają za pompowanie adrenaliny, a niekoniecznie za przeżywanie tragedii postaci przedstawionych na ekranie. Takie jednak są ramy gatunku, których nawet najtwardszy łeb nie rozbije, choćby walił w nie do gołej kości.
A tej adrenaliny jest tutaj całkiem sporo! Już na poziomie realizacyjnym Colony mnie zachwyciło. Scena, w której uzbrojony oddział ratunkowy napotyka za rogiem całą ścianę utworzoną z zainfekowanych, to jeden z tych momentów, które aż chce się przewijać kilkukrotnie. Wow! Właśnie dla takich sekwencji ogląda się tego typu kino. Do tego dochodzi świetnie zaaranżowana przemoc, fizyczność ataków i praktyczne efekty gore, które nadają całości odpowiednio odrażającego charakteru. Film nie musi ścigać się z ekstremalnością Smutku (2021), żeby skutecznie przypominać, że w świecie opanowanym przez żywe trupy każdy błąd może kosztować życie.
Może Colony nie osiąga tak emocjonalnych i wyciskających łzy szczytów jak poprzedni film tego twórcy, Zombie express (2016), ale nadrabia to stylem, inteligencją i bezkompromisowym podejściem do ekranowej przemocy. Tutaj nikt nie może czuć się bezpiecznie, nawet osoby z niepełnosprawnościami. Yeon Sang-ho łączy nieco wyeksploatowany podgatunek z nowym rodzajem entomologicznego terroru i nie szczędzi przy tym praktycznych efektów gore. Nie jest to film idealny, ale zdecydowanie coś więcej niż kolejna odtwórcza opowieść o apokalipsie. Colony udowadnia, że zombie jeszcze nie powiedziały swojego ostatniego słowa. A jeśli następnym razem przyjdą po nas w zorganizowanym, myślącym roju, to chyba naprawdę mamy przejebane.
Oryginalny tytuł: Gunche
Produkcja: Korea Południowa, 2026
Dystrybucja w Polsce: cda.pl
Nie znam się na niczym, ale chętnie dorzucę swoje trzy grosze!

