Skip to content
Wildweekly.pl
Menu
  • Blog
  • Film
  • Serial
  • Zjawiska paranormalne
  • Książka
  • Muzyka
  • Psychodeliki
  • Kosmos
Menu

Capps Crossing: Wrong Side of Dead (2026)

Posted on 2026-11-22 by Oskar Dziki

Pomysł jest prosty jak konstrukcja cepa: grupa młodych i pięknych Amerykanów, płci obojga, wybiera się do gęstego lasu, gdzie prędzej czy później czeka na nich maniakalny morderca. Ileż to razy przerabialiśmy już podobną historię? Slasher jest gatunkiem na tyle eksploatowanym, że trudno dziś oczekiwać od niego szczególnej oryginalności. Nie oznacza to jednak, że nie można się przy nim dobrze bawić. Wystarczy odrobina pomysłowości, kilka efektownych scen mordów i odpowiednio dawkowane napięcie. Niestety, nie każdy twórca potrafi wykorzystać nawet tak sprawdzony przepis.

Temat ten podejmuje również Capps Crossing: Wrong Side of Dead, tegoroczna kontynuacja mikrobudżetowego slashera z 2017 roku. Poprzedniej części nie widziałem, dlatego przystępując do seansu, nie miałem szczególnych oczekiwań ani punktu odniesienia pozwalającego ocenić, w jakim kierunku rozwija się cała seria. Nie ukrywam jednak, że nie spodziewałem się wiele. Już sam punkt wyjścia nie zapowiadał żadnego gatunkowego objawienia, ale liczyłem przynajmniej na niezobowiązującą rozrywkę, która pozwoli na chwilę zapomnieć o codzienności. Cóż, nawet tak niewygórowane wymagania potrafią czasem okazać się zbyt ambitne.

Film Mike’a Stahla nie jest ani rewolucją, ani szczególnie pozytywnym zaskoczeniem. Owszem, próbuje nieco pobawić się konwencją, momentami przypominając pod tym względem niezbyt udany w mojej opinii Strange Darling(2023). Twórca postanawia jednak przesunąć środek ciężkości w stronę romansu, który ma przy okazji zredefiniować tradycyjne dla horroru role płciowe. Sam pomysł nie jest zły, a nawet mógłby stanowić interesujący punkt wyjścia do przewrotnej zabawy slasherowymi przyzwyczajeniami. Problem w tym, że jego realizacja pozostawia sporo do życzenia. Zamiast intrygującej dekonstrukcji gatunkowych schematów dostajemy rozwiązanie, które sprawia wrażenie bardziej wymuszonego niż rzeczywiście przemyślanego.

A może byłoby inaczej, gdyby podobny koncept znalazł się w rękach sprawniejszego twórcy? Bo przecież nie chodzi o to, że kino grozy nie powinno eksperymentować z płcią, seksualnością czy psychologicznymi motywacjami swoich bohaterów. Wręcz przeciwnie! Problem pojawia się wtedy, gdy próba odwrócenia dobrze znanych schematów staje się ważniejsza od wiarygodności postaci i dramaturgii całej opowieści. Nie wystarczy zamienić miejscami tradycyjne role ofiary i oprawcy, żeby automatycznie otrzymać coś interesującego. Potrzeba jeszcze pomysłu, wyczucia i umiejętności opowiedzenia historii, która będzie miała w tym wszystkim jakiś sens.

Jest zresztą coś, co szczególnie mnie w tym rozwiązaniu uwiera. Nie jestem fanem demonizowania kobiet, zwłaszcza w kontekście kryzysów związanych ze zdrowiem psychicznym, i wykorzystywania ich jako jednowymiarowych straszaków. Już i tak żyjemy w świecie, w którym nie mają łatwo, więc niekoniecznie musimy dokładać im jeszcze na poziomie popkultury. Oczywiście horror ma pełne prawo eksplorować mroczne strony ludzkiej psychiki, a kobiece antagonistki potrafią być znacznie ciekawsze niż kolejny zamaskowany psychopata z nożem. Trzeba jednak umieć nadać im odpowiednią głębię. Tutaj zamiast psychologicznej złożoności dostajemy rozwiązania, które nie przekonują ani jako komentarz do gatunkowych konwencji, ani jako samodzielny element opowieści.

Niestety, na tym problemy Capps Crossing: Wrong Side of Dead się nie kończą. Film jest zwyczajnie mało interesujący. Trup ściele się rzadko, napięcia jak na lekarstwo, a kolejne wydarzenia nie potrafią zaangażować widza na dłużej niż kilka chwil. Aktorstwo prezentuje poziom szkolnych jasełek, przez co trudno przejąć się losem kogokolwiek z ekranowej ferajny. W slasherze, który powinien przecież żyć energią, brutalnością i odpowiednio rozłożonymi akcentami, jest to grzech niemal niewybaczalny. Nawet jeśli twórcy próbują nas czymś zaskoczyć, niewiele z tego wynika, bo zanim doczekamy się jakiejkolwiek atrakcji, zdążymy już kilkukrotnie spojrzeć na zegarek.

Finałowy twist, który teoretycznie powinien nadać wcześniejszym wydarzeniom nowy kontekst, również nie rekompensuje katorgi, jaką jest dotarcie do końca seansu. To jeden z tych filmów, które w rzeczywistości trwają stosunkowo krótko, ale w świadomości widza ciągną się i ciągną w nieskończoność. A przecież dla slashera jest to opinia niemal karygodna! Gatunek ten może być głupi, przesadzony, absurdalny, a nawet kompletnie pozbawiony sensu, ale powinien przede wszystkim dostarczać rozrywki. Kiedy zamiast emocji i oczekiwania na kolejne ekranowe ekscesy zaczynamy odliczać minuty do napisów końcowych, wiadomo, że coś poszło bardzo nie tak.

Nie pomaga nawet niewielka rola Beverly D’Angelo, którą wielu widzów może kojarzyć między innymi z występu w American History X (1998). Jej obecność jest raczej ciekawostką niż rzeczywistym atutem produkcji i nie potrafi uratować całości przed przeciętnością. Capps Crossing: Wrong Side of Dead pozostaje więc kolejnym przykładem na to, że samo odwracanie gatunkowych schematów nie wystarczy, by stworzyć interesujący horror. Można mieć pomysł, można próbować bawić się konwencją, można nawet zaplanować przewrotny finał, ale bez odpowiedniego wykonania wszystko to pozostaje jedynie pustą deklaracją. A ja, zamiast dostać porządnego slashera, otrzymałem seans, który skutecznie przetestował moją cierpliwość. I chyba właśnie to było w nim najbardziej przerażające.

Oryginalny tytuł: Capps Crossing: Wrong Side of Dead

Produkcja: USA, 2026

Dystrybucja w Polsce: BRAK

Oskar Dziki
Oskar Dziki

Nie znam się na niczym, ale chętnie dorzucę swoje trzy grosze!

Views: 39
Kategoria: Film

Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Popularne posty

  1. Capps Crossing: Wrong Side of Dead (2026) – Wildweekly.pl - Capps Crossing (2017)2026-11-22

    […] ten podejmuje również Capps Crossing: Wrong Side of Dead, tegoroczna kontynuacja mikrobudżetowego slashera z 2017 roku. Poprzedniej części nie widziałem, dlatego…

  2. Robert Eggers chce stworzyć swój najstraszniejszy horror. „Werwulf” ma być wyjątkowo mroczną podróżą w ciemność – Wildweekly.pl - Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii (2015)2026-11-18

    […] Po Czarownicy… (2015), Lighthouse (2019), Wikingu (2022) i Nosferatu (2024) Robert Eggers szykuje kolejne spotkanie z grozą. Tym razem na warsztat bierze wilkołaczą…

  3. Jason Voorhees powraca na wielki ekran! Powstanie 13. film z serii „Piątek trzynastego”! – Wildweekly.pl - Piątek trzynastego (1980)2026-11-15

    […] zabójca z Crystal Lake wraca na kinowe ekrany w trzynastym pełnometrażowym filmie z serii Piątek trzynastego. Za kamerą stanie Steve Miner, reżyser dwóch klasycznych…

  4. Piątek trzynastego II (1981) – Wildweekly.pl - Piątek trzynastego (1980)2026-11-15

    […] część filmu Piątek trzynastego (1980) to kontynuacja kultowego slashera, która mimo upływu lat wciąż potrafi dostarczyć […]

  5. „They Follow” będzie jeszcze większe. Maika Monroe zdradza nowe szczegóły! – Wildweekly.pl - Coś za mną chodzi (2014)2026-11-11

    […] horroru Coś za mną chodzi (2014) mogą szykować się na powrót jednego z najbardziej niepokojących filmowych […]

Kontakt

Mail: oskardziki@gmail.com

https://www.facebook.com/WildWeekly

© 2026 Wildweekly.pl | Powered by Minimalist Blog WordPress Theme