Carrie Briana De Palmy to jeden z najbardziej znanych horrorów lat 70. A nawet wszech czasów. To prawdziwy klasyk gatunku, który cieszy się uznaniem zarówno publiki, jak i krytyków. Nie powinno więc zatem dziwić, iż doczekał się własnych rip-offów. Ktoś bowiem doszedł do wniosku, że warto stworzyć własną wersję tej opowieści i być może również zbić na niej niezły kapitał.
W ten oto sposób powstała Jennifer. Ten pochodzący z 1978 roku obraz jest mniej znaną wariacją opowieści o dziewczynie, która posiada nadnaturalne moce. W dodatku również jest gnębiona przez rówieśników oraz posiada religijnego fanatyka jako jedynego rodzica. Być może tych podobieństw było za dużo i dlatego film nie zapisał się na tyle w pamięci widzów.
Jennifer (Lisa Pelikan) jest młodą uczennicą pewnej prestiżowej szkoły dla dziewcząt. Dostała się tam dzięki stypendium za wybitne osiągnięcia w nauce. Mieszka z ojcem, który jest fanatykiem religijnym i cały czas cytuje Biblię. Uważa też Jenny za boskiego wybrańca, ponieważ gdy była mała, to nie gryzły jej węże. W szkole Jenny ma pod górkę, gdyż w przeciwieństwie do innych dziewcząt nie należy do wyższych sfer i nie ma bogatych rodziców.
Szczególnie niejaka Sandra (Amy Johnston), wybitnie wredna i podła laska, upatrzyła sobie, wraz ze swoim anturażem Jenny za ofiarę, stale jej dokuczając. Konflikt ten przybiera na sile, a Jenny nie ma się do kogo zwrócić, bo ani ojciec, ani dyrektorka nie chcą jej słuchać. Na szczęście dziewczyna ma pewną tajną broń, a są nią telekinetyczne zdolności.
Zobacz cały film poniżej:
Jennifer nie jest tak „krwawym” filmem, jak Carrie. Jest jakby mniej spektakularny, a finałowa batalia nie robi aż tak wielkiego wrażenia, chociaż na pewno jest oryginalna. W niej to bowiem bohaterka przywołuje stado węży, które rzuca się na jej prześladowców. Nie wiadomo jak to robi. Tak samo nie jest wyjaśnione, w jaki sposób udaje jej się powołać do życia ogromne węże, które pożerają złych nastolatków.
Ujęcia te są dość chaotyczne i poszatkowane oraz nakręcone w ciemności, prawdopodobnie po to, by ukryć ewentualne niedociągnięcia realizacyjne. Często zabieg taki może wzbudzać irytację, tutaj jednak zostały zachowane pewne standardy zdrowego rozsądku i sekwencja ta jest oglądalna. Wybór węży jako narzędzia zemsty ma oczywiście podtekst biblijny, co jest raz po raz podkreślane.
W tytułową Jennifer wciela się aktorka o swojsko brzmiącym nazwisku, a mianowicie Pelikan. Jej występ w filmie ocenić można jako więcej niż poprawny. Z dużą naturalnością wciela się w rolę nieco zagubionej dziewczyny, która muchy by nie skrzywdziła. Potrafi ona jednak wykazywać również zachowania asertywne względem niemiłych koleżanek. Jedynie ojcu nie potrafi odmówić. Ale to do czasu.
Główna antagonistka filmu, czyli Sandra to jej przeciwieństwo. Ma kurwiki w oczach i jest wielce niemiła. Udaje tylko niewiniątko przed tym, kim musi, to jest dyrektorką i ojcem. W istocie jest jednak pozbawioną skrupułów zołzą, czy nawet psychopatką, której tylko fiu-bździu w głowie. I intrygi. W wielu aspektach dzieło nie odstaje od słynniejszego protoplasty De Palmy. Nie należy go zatem z góry skreślać i skazywać na zapomnienie. Ma bowiem swoje małe zalety i zasługuje na poświęcenie trochę uwagi.
Oryginalny tytuł: Jennifer
Produkcja: USA, 1978
Dystrybucja w Polsce: BRAK
