
Straszyć i obrzydzać. Takie hasła zdają się przyświecać każdemu horrorowi. Jego główną funkcją od początków świata miało być wzbudzanie grozy. Sposoby na osiągnięcie tego stanu wśród widzów mogą być różne. Od tych całkiem subtelnych po absolutnie dosadne. Z biegiem czasu horrory stawały się bardziej krwawe, a granica tego, co można pokazywać na ekranie, przesuwała się w nader ekstremalne rejony.
Pewna grupa filmów grozy postawiła sobie wręcz za punkt honoru szokowanie odbiorców. Osiągane jest to na ogół przez pokazywanie krwawych scen, które mają nie tyle straszyć, ile wzbudzać wstręt, wprowadzając silny nastrój dyskomfortu. Tak zwane efekty gore stały się nieodłącznym elementem sztuki straszenia. Filmem, który do perfekcji zastosował tę zasadę, jest chociażby francuski Baby Blood z 1990 roku.
Akcja początkowo osadzona jest w pewnym cyrku prowadzonym przez apodyktycznego Lohmana (Christian Sinniger). To tam właśnie dostarczona zostaje jakaś nowa, tajemnicza bestia prosto z Afryki. Jedną z atrakcji przybytku jest piękna Yanka (Emmanuelle Escourrou), którą Lohman trzyma krótko na smyczy i traktuje jak swoją własność.
Kobieta marzy o ucieczce od tyrana. Jednej nocy do jej kabiny zakrada się obślizgła macka i ją zapładnia. Dziewczyna zachodzi w ciążę. Najgorsze jest jednak to, że płód do niej przemawia. Każe zabijać ludzi i żywić się ich krwią, by przetrwać. Yanka znika i wstępuje na krwawą ścieżkę mordu i występku wszelkiego.
Baby Blood można określić zapowiedzią francuskiej fali horrorów. Jest to na pewno pozycja, która zadowoli każdego fana gore. Jest go tutaj dużo i to dobrej jakości. Krwawe sceny są ukazane w sposób oryginalny i kreatywny. W pamięci zostaje zwłaszcza scena snu bohaterki, w której rodzi swoje hybrydowe, potworne dziecko.
Odpowiedzialni za powstanie tych sekwencji mogą spokojnie konkurować z bardziej znanymi produkcjami zza oceanu. Po raz kolejny potwierdziła się reguła, że to nie budżet świadczy o jakości filmu, a jego brak. Taka właśnie sytuacja wymusza na twórcach wymyślanie nowych rozwiązań, uruchamiając ich pokłady pomysłowości.
Jeśli idzie o inne kwestie techniczne to Baby Blood również się broni. Także aktorsko. Wprawdzie trudno tu polubić jakąś postać, ale osobę niesympatyczną też trzeba umieć zagrać. Francuzom przychodzi to o tyle łatwo, że są tacy na co dzień. Kłótliwi, natrętni i obrzydliwi. Takie też cechy ujawniają na ekranie w Baby Blood.
Świat ukazany w dziele Alaina Robaka ogólnie jest wrogi i nieprzychylny, jak też mroczny, obskurny i brudny. Trudno w nim trafić na życzliwą duszę. Do tego stopnia, że nawet nie szkoda zakończenia, które sugeruje spore problemy dla ludzkości. Jest ono chyba najbardziej klimatycznym momentem obrazu i niesie prawdziwie złowieszczy przekaz.
Oryginalny tytuł: Baby Blood
Produkcja: Francja, 1990
Dystrybucja w Polsce: BRAK


