Jestem chyba ostatnią osobą, która powinna zostać oddelegowana do recenzowania nowej odsłony popularnej serii parodii Straszny film. Po pierwsze nie znam większości referencyjnych tytułów horrorów, które są w tym filmie wyśmiewane, po drugie już od początków tej marki w 2000 roku nie uważałem jej za coś, co specjalnie mnie bawi czy nawet interesuje. Tak naprawdę podobała mi się tylko trzecia odsłona, choć to pewnie przez stojący za nią duet Davida Zuckera i Leslie Nielsena.
Do szóstej już części również podchodziłem z odpowiednim dystansem. A nawet nie dystansem, bo pierwszy zwiastun, który zrobił prawdziwą furorę w sieci, autentycznie mnie zirytował i zażenował. Może to już mój nieco poważniejszy wiek, może rozwinięcie empatii na przestrzeni lat, jednak śmianie się z mniejszości i osób społecznie czy prawnie wykluczonych uważam za po prostu niesmaczne. Poza tym machanie gumowym dildo i ciągłe aluzje do seksu śmieszyły mnie… chyba nigdy nie śmieszyły.
Nie wiem zatem, co pokusiło mnie po sięgnięcie po Straszny film A.D. 2026. Może to brak ambicji na intelektualną szermierkę z czymś bardziej wymagającym? A może ciekawość tego, co dziś bawi tak sporą rzeszę fanów kina grozy? Pomyślałem nawet, że mój brak rozeznania we współczesnym horrorze może okazać się w przypadku tego seansu plusem, w końcu nie zostanie sprofanowany któryś z lubianych przeze mnie filmów. Spoiler do recenzji: nie pomogło.
W zasadzie ciężko mówić tutaj o jakiejś spajającej wszystko fabule, bo to taki zlepek kolejnych, żenujących gagów, ale spróbujmy. Akcja filmu rozgrywa się około 26 lat po wydarzeniach z pierwszej części, gdy seria morderstw dokonywanych przez Ghostface’a rozpoczyna się na nowo. Po ataku na najmłodszą córkę Cindy Campbell (Anna Faris), jej najstarsza córka Sara (Olivia Rose Keegan) postanawia rozpocząć własne śledztwo, aby odkryć tożsamość mordercy. Wśród podejrzanych oraz potencjalnych ofiar znajdują się Brenda Meeks (Regina Hall), jej brat Shorty (Marlon Wayans), znany z zamiłowania do palenia marihuany, jej ukochany Ray Wilkins (Shawn Wayans), a także grupa nowych nastoletnich bohaterów opartych na dobrze znanych filmowych archetypach.
Całość oparta została na fabularnym kręgosłupie piątego Krzyku (2022) i to fani właśnie tej serii slasherów odnajdą tutaj dla siebie najwięcej „dobra”. Choć dobro to za duże słowo, bo ja, osoba, która i tak nie przepada za horrorami, skręcałem się z żenady, widząc te kolejne próby żerowania na popularności Zniknięć (2025), Grzeszników (2025) czy Substancji (2024). Za grosz w tym smaku, wyczucia czy nawet takiej elementarnej miłości do gatunku, jakim jest horror, bo twórcy Strasznego filmu wykorzystują go raczej jako zbiór Pokemonów, którymi mogą co rusz rzucać w widza. Gdybym był fanem grozy, bojkotowałbym z pochodnią w ręce.
Problem w tym, że aby Straszny film spełniał swoje zadanie, musi przede wszystkim bawić, a właśnie z tym najnowsza odsłona ma największy problem. Być może jest to kwestia zmieniającego się poczucia humoru i tego, że niektóre żarty z czasem tracą swoją siłę, jednak wiele dowcipów po prostu nie trafia w cel. Film zbyt często rzucam nam krótkie, pozbawione większego efektu sceny, w których autentycznie zabawnych momentów jest zdecydowanie za mało. Co gorsza, humor sprawia wrażenie przestarzałego i pozbawionego świeżych pomysłów, co dla serii, która dawniej wyróżniała się właśnie odważną i nieprzewidywalną satyrą, jest to wyjątkowo rozczarowujące.
Tylko czy twórcy aspirowali do czegoś bardziej ambitnego niż bezczelna, porażająco głupia i kampowa parodia? Tego nie wiem, ale chyba chciałbym, żebyśmy, zwłaszcza dziś, karmili się czymś bardziej pożywnym, niż takie przetworzone półprodukty. Okej, powracający Cindy, Brenda, Ray i Shorty to jedyny chyba motyw, dla którego w oku kogokolwiek, kto pamięta początki serii, może zakręcić się łezka nostalgii. Choć to i tak za duże emocje, które staram się usilnie doszyć do tego „dzieła”.
Nowy Straszny film obraża wręcz inteligencję, poczucie estetyki, empatię i kulturę osobistą każdego widza, który nęcony kampanią reklamową po niego sięgnie. Zwłaszcza fani horroru mogą poczuć się szczególnie urażeni, bo w sposób bezczelny i prymitywny zostały wyśmiane być może cenione przez nich produkcje. Nie będę mówić, jaki to ze mnie intelektualnie rozwinięty odbiorca, bo to oczywiście nieprawda, ale wystarczy tylko odrobina rozumu i godności człowieka, by wiedzieć, jak złym na każdej płaszczyźnie jest ten film.
Oryginalny tytuł: Scary Movie
Produkcja: USA/Wielka Brytania, 2026
Dystrybucja w Polsce: canalplus.com
Nie znam się na niczym, ale chętnie dorzucę swoje trzy grosze!