Jako człowiek permanentnie ubogi, zarówno umysłowo, jak i finansowo, odczuwam niekrytą satysfakcję z obcowania z tekstami kultury, które bogatych i uprzywilejowanych stawiają w roli antagonistów. Trudno mi bowiem odmówić przyjemności oglądania historii, w których pieniądze, władza i poczucie wyższości nie gwarantują bezkarności, a przedstawiciele elit wreszcie muszą zmierzyć się z konsekwencjami własnych działań. Tegoroczna Śmierć jednorożca zapowiadała się więc jak produkcja skrojona pod moje oczekiwania. Wystarczyło połączyć fantastyczny motyw mitycznego…
