Obraz Coś (1982) Johna Carpentera uchodzi już dzisiaj za prawdziwą klasykę gatunku horroru. Z tego, co nam wiadomo, w momencie premiery produkcja nie została należycie doceniona, lecz wraz z biegiem lat film zyskał sobie status dzieła kultowego. Stało się tak między innymi dzięki klaustrofobicznej atmosferze zaszczucia. Ważną rolę w tym procesie miała lokacja, a mianowicie antarktyczne pustkowia. Mała grupa ludzi odcięta od świata to idealny punkt wyjściowy…
Horror oparty na dźwięku nie jest niczym nowym. Powiedziałbym nawet, że poprzednie dzieła wykorzystujące ścieżkę audio do wywołania w nas poczucia niepokoju były jednymi z najlepszych filmów w tym gatunku. Niech wymienię tylko wyśmienite Berberian Sound Studio (2012) czy Pontypool (2008). Teraz przyszedł czas na Undertone od studia A24, film, którego tak bardzo chciałem doświadczyć w kinie, a co finalnie musiałem uskutecznić w domowym zaciszu. Tak polscy dystrybutorzy, tego Wam nie wybaczę. W końcu to, co podsuwa…
Po co nam kino kontemplacyjne? Mam na myśli takie, które wprowadza nas w pewien specyficzny, określony stan zadumy. Takie, dzięki któremu można się wyciszyć i wsłuchać w otoczenie i siebie. Jest taka grupa produkcji, które idealnie nadają się do celu, jakim jest oddanie się refleksji. Może ona być głęboka lub nie, ale zawsze wprawia widza w odpowiedni nastrój, podkreślając wagę pojedynczych chwil. Takim właśnie obrazem jest…
A zawsze myślałem, że pójście do lasu z ekipą filmową i nakręcenie slashera, historii o tym, jak jakiś szalony morderca poluje na nieświadomych niczego turystów, nie jest takie trudne. Schemat stary, jak samo kino gatunku, powielany tak wiele razy, że można w nim przebierać jak w ulęgałkach, a sam w sobie nie wymaga jakichś specjalnych, twórczych kompetencji. Jak widać jednak, od czasu do czasu biorą się za niego ludzie, których zwyczajnie przerasta kompetentne opowiedzenie…
Miasto żywej śmierci z 1980 roku to ten mniej znany film w filmografii włoskiego mistrza grozy Lucio Fulciego. Przyćmiewają go nie tylko klasyki pokroju Zombie – pożeracze mięsa (1979), ale również jego quasi kontynuacje, Dom przy cmentarzu i Hotel Siedmiu Bram (oba z 1981 roku). Czy słusznie? Moim zdaniem nie, choć nie jest to film, który zaskarbi sobie sympatię większości tych, którzy po niego sięgną. Film rozpoczyna się od wstrząsającej sceny,…
Wiecie z czym skojarzył mi się Ogień, najnowsza odsłona kultowej już serii Martwe zło? Z wyimaginowanym, heavymetalowym teledyskiem, w którym dosłownie płomienie buchają na wszystkie strony, ludzie są rozrywani na strzępy, a z ciemności dobiega demoniczny chichot. I być może jest to płytkie, jest to nastolatkowe i naiwne, ale cholera, wyszedłem z kina tak mocno usatysfakcjonowany! Da się jak widać dziś robić z klasą kino grozy, które nie musi nikomu nic udowadniać. Już pomijam…
Poprzedni film Kristoffera Borgli, Dream Scenario z 2023 roku, mnie trochę rozczarował. Na papierze zapowiadało się ekscytujące doświadczenie mające mówić coś o nas samych, a wyszło… przekombinowanie. Wciąż było to kino naprawdę wysokich lotów, ale jednak nie wybrzmiało tak, jak powinno. Zupełnie inaczej jest z kolejnym projektem reżysera. Wyczekiwana przeze mnie Drama jawi się wręcz jako ten już oszlifowany do końca diament. Film, który zasługuje…
Mające swoją premierę w 1978 roku Halloween Johna Carpentera było filmem przełomowym. Nie tylko dlatego, że usystematyzowało formułę, jaką jest po dziś dzień filmowy slasher, ale również nieźle namieszało w box office, zarabiając 47 milionów dolarów przy budżecie oscylującym przy 300 tysiącach zielonych. To był sukces, na który wielu innych twórców patrzyło nie tylko z podziwem, ale i szczerą zazdrością. W końcu to film, w którym wszystko oparte zostało na postaci tajemniczego mordercy uganiającego się…
Mówi się, że nasz dom to nasza twierdza. Bezpieczna przystań, do której zawsze możemy zacumować, ogrzać się ciepłą kołderką i przeczekać to, co dzieje się na zewnątrz. No chyba, że jesteśmy osobą w kryzysie bezdomności, wtedy własny kąt nie jest tylko elementarną częścią życia, ale często nieosiągalnym, ulotnym luksusem. Wróćmy jednak do pierwszego zdania. Mimo że staram się być osobą aktywną, z różnych względów spędzam wiele czasu w domu, więc też kino grozy,…
Good Boy. A mówiąc o Zachodzie mam na myśli to, że jest film Komasy celuje dalece wyżej, aniżeli tylko nasze, bądź co bądź, skromne podwórko. Świadczy o tym już dobór obsady, której nie powstydziłaby się hollywoodzka produkcja. Pierwsze zdjęcia, bo zwiastun miałem okazję i szczęście zupełnie ominąć, sugerowały coś, co może nieco mocniej odcisnąć się na psychice. Tematyka osobliwej, brutalnej w swych metodach resocjalizacji to temat, który jest nie tylko społecznie aktualny, ale też…