Amerykański slasher obozowy, bo taki ukłułem dla niego tytuł, stanowi jeden z moich absolutnie ulubionych nurtów w kinie grozy. Może to jakaś nabyta nostalgia za amerykańskim latem, może scenariuszowa lekkoś, z jaką twórcy podchodzą do swoich dzieł, a może po prostu jestem na tyle intelektualnie niedojrzały, że zwyczajnie kręci mnie widok zamaskowanego osiłka z maczetą uganiającego się za bandą skąpo ubranych, młodych dziewczyn. Na szczęście mam w czym przebierać. Bo lata 80….
Pierwszy raz byłem na seansie, podczas którego ludzie masowo wręcz opuszczali salę kinową. Jedni robili to gdzieś w połowie, inni tuż przed samym finałem. I to może ze mną coś jest nie tak, bo Jej piekło Nicolasa Windinga Refna bardzo mi się podobało. Tak bardzo, że trafia z miejsca do mojej filmowej topki roku. Ale rozumiem tamtych ludzi, trzeba być jednak bezgranicznym wyznawcą twórczości duńskiego reżysera i stać dumnie u jego boku, by w ogóle załapać, o co w tym…
Obraz Coś (1982) Johna Carpentera uchodzi już dzisiaj za prawdziwą klasykę gatunku horroru. Z tego, co nam wiadomo, w momencie premiery produkcja nie została należycie doceniona, lecz wraz z biegiem lat film zyskał sobie status dzieła kultowego. Stało się tak między innymi dzięki klaustrofobicznej atmosferze zaszczucia. Ważną rolę w tym procesie miała lokacja, a mianowicie antarktyczne pustkowia. Mała grupa ludzi odcięta od świata to idealny punkt wyjściowy…
Ile razy słyszeliście, że jakiś tytuł filmowy lub serialowy jest „prawie jak „Twin Peaks”„? Ilu tych butwiejących w melancholii za jesiennym lasem i kubkiem kawy hipsterów opowiadało Wam o swoich poszukiwaniach tego najbliższego geniuszu Davida Lyncha Graala? I choć przez dekady niektórym twórcom udawało się zbliżyć do materii Lyncha, tak dopiero w 2026 roku pojawił się serial, który mogę nazwać jej godnym spadkobiercą. Ależ to zabrzmiało górnolotnie… Choć…
Horror oparty na dźwięku nie jest niczym nowym. Powiedziałbym nawet, że poprzednie dzieła wykorzystujące ścieżkę audio do wywołania w nas poczucia niepokoju były jednymi z najlepszych filmów w tym gatunku. Niech wymienię tylko wyśmienite Berberian Sound Studio (2012) czy Pontypool (2008). Teraz przyszedł czas na Undertone od studia A24, film, którego tak bardzo chciałem doświadczyć w kinie, a co finalnie musiałem uskutecznić w domowym zaciszu. Tak polscy dystrybutorzy, tego Wam nie wybaczę. W końcu to, co podsuwa…
Po co nam kino kontemplacyjne? Mam na myśli takie, które wprowadza nas w pewien specyficzny, określony stan zadumy. Takie, dzięki któremu można się wyciszyć i wsłuchać w otoczenie i siebie. Jest taka grupa produkcji, które idealnie nadają się do celu, jakim jest oddanie się refleksji. Może ona być głęboka lub nie, ale zawsze wprawia widza w odpowiedni nastrój, podkreślając wagę pojedynczych chwil. Takim właśnie obrazem jest…
A zawsze myślałem, że pójście do lasu z ekipą filmową i nakręcenie slashera, historii o tym, jak jakiś szalony morderca poluje na nieświadomych niczego turystów, nie jest takie trudne. Schemat stary, jak samo kino gatunku, powielany tak wiele razy, że można w nim przebierać jak w ulęgałkach, a sam w sobie nie wymaga jakichś specjalnych, twórczych kompetencji. Jak widać jednak, od czasu do czasu biorą się za niego ludzie, których zwyczajnie przerasta kompetentne opowiedzenie…
Siadając do serialu Chętni na seks, spodziewałem się jakiejś mocno intelektualnej krytyki współczesnego trendu sprowadzającego seks i związane z nim emocje do czystej transakcji. Oglądając kolejne odcinki, wszystko zaczęło mi przypominać inny, również warty uwagi serial produkcji HBO, Biały Lotos (2021-), kipiący od erotycznego napięcia i zbrodni na pierwszym planie. Finalnie dostałem bardzo zgrabny miks obu tych rzeczy, doprawiony tym, co lubię najbardziej – życiowym…
Wiecie z czym skojarzył mi się Ogień, najnowsza odsłona kultowej już serii Martwe zło? Z wyimaginowanym, heavymetalowym teledyskiem, w którym dosłownie płomienie buchają na wszystkie strony, ludzie są rozrywani na strzępy, a z ciemności dobiega demoniczny chichot. I być może jest to płytkie, jest to nastolatkowe i naiwne, ale cholera, wyszedłem z kina tak mocno usatysfakcjonowany! Da się jak widać dziś robić z klasą kino grozy, które nie musi nikomu nic udowadniać. Już pomijam…
Poprzedni film Kristoffera Borgli, Dream Scenario z 2023 roku, mnie trochę rozczarował. Na papierze zapowiadało się ekscytujące doświadczenie mające mówić coś o nas samych, a wyszło… przekombinowanie. Wciąż było to kino naprawdę wysokich lotów, ale jednak nie wybrzmiało tak, jak powinno. Zupełnie inaczej jest z kolejnym projektem reżysera. Wyczekiwana przeze mnie Drama jawi się wręcz jako ten już oszlifowany do końca diament. Film, który zasługuje…